تبلیغات
طرف ما شب نیست - حرف های زنجیری
من غلام قمرم، غیر قمر هیچ مگو...

دوست می دارم گل بکاریم،

         و هندوانه را با هسته اش بخوریم

و آب سرخ هندوانه روی لباسمان پروانه بسازد.

دوست دارم آفتاب...

                       مو هایم را طلایی کند، 

تو به من نگاه کنی 

                         و مرا زیبا ترین بدانی.

دوست دارم شمع با عطر دارچین روشن کنیم،

بوی تند اسفند در خانه بپیچد. 

من عاشق سرخ هستم 

                                  و از ساز دهنی خوشم می آید.

نارنجی با سفید ترکیب قشنگی است،

آبی چقدر به تو می آید، 

                                و سبز فسفری به من.

این عاشقانه ایی...،

                       دلخوشانه است !!

سلام سربه گریبان من نثار تو!!

ای نیلی!

                    ای همه ی رنگ ها!!

ای بهار دیروز 

                   و امروز 

                               و هرچه ایام!

ای ایستاده در زاویه ی روشن هستی!

                                              ای روی ماهت مثل خورشید!

                                                                          ای پرنده ی بی پشت بام من...!

من اما ...

سیب های سوالم...،

تنها به جاذبه ی جواب های تو می افتند.

با تو من لذت باران های بی هنگام را می شناسم

جزئیات چشمانت، کلیات زندگی من است!

                   بی تو لبخند هایم معلق است...

هااااای عزیز لعنتی ام! 

از تو گفتن نه آسان است...

                           واژه های داغ می طلبد!

   تو 

سرسخت ترین احساس پر حرارت شده ایی

بگذار تا دست هایت را تجربه کنم

                       بگذار ابدیت را لمس کنم

پاک ترین کلمه هایم برای تو

شعرم را صیقل می دهم  

                            صیقل می دهم 

آنقدر که به تو برسم ...،

                               تا بدرخشد.!

به خود می بالم تو را 

می میرم تو را 

                    بیا کمی پابرهنه راه برویم

                    کمتر حرف بزنیم بیشتر گوش کنیم

                    بیا نیمه شب از خواب بپریم

غریب است دوست داشتن آری، غریب!!

           تو در روح و جانم رشه دواندی!!

بگذار بگویم ...!!

این شعر را به خنده مخوان! 

به بازیش مگیر!!

        حرف های من در خون نهفته است.

         درد های من جانم گرفته است. 

بگذار بگویم ...!

   تو آتشی...!                                                

         برزخی...!

              سپیداری...!

                      دار میزنی.

ای آراسته باطن!

   در من جنجال است...

حرف ها می آیند بی آنکه بدانم تمییز دهم.

ای چراغ جادو ...!

     ای صاحب محشر ترین دست های عالم!

    من آهوانه در پی صیادی تو ام

                   من شرحه شرحه روح تو را چرخ می زنم

لعنت بر غروردم باد!

لعنت به باران، به آه ،به لحظه های کوتاه....

اما دارم گر می گیرم...

دارم آب می شوم ...

این خطوط منحنی و شکسته بر صفحه ی کاغذ حرف های من نیست!

من در صفحه ی تاریک خاطرات شناورم 

دستی باید بیاید !

                 بیرون کشد مرا

    تو 

باید طلوع کنی!! 

ای آغاز کننده ی پنجره در روز های من!

لبان من از سرود نام تو می آراید

در کنه وجود من زنی بی تاب است

ای فرشته ی بی بال من!

من مردانه سرنوشت خود را تحمل می کنم.

با والا ترین آرزو ها در اسارتم

شه مات این بازی منم

اگرچه این شطرنج عادلانه نچیده شده بود،

                   اما کااااااش دست هایت نزدیک بود!!

در گلوی من بغضی نا ارآم لانه کرده.

من به این شکنج تن دادم،

                  گرچه ببازم همه ی شرط ها را.

 افکارم به جست و خیز می آید

                     و قلم آواز می خواند بر کاغذ،

اما چگونه می شود ؟؟؟

به پایان برد

شعری که در آن 

                از تو 

سخن به میان آمده باشد

می دانم پایان این شعر نزدیک است،

از دانستن بر خود می لرزم،

                اما از تو نوشتن

                                 نه کار من است!!

                                                        فرشته ی بی بالم!!

92/5/29

 
صفحات
نویسندگان
دیگر موارد
تعداد مطالب :
تعداد نویسندگان :
آخرین بروز رسانی :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
بازدید کل :
آخرین بازدید :